Steeds vaker vraag ik me af: waarom was ik ook alweer in het onderwijs gegaan? Steeds meer weet ik waarom je niet in het onderwijs moet gaan; regels, afspraken, bewijsdrift, prestatiegerichtheid, inspectie eisen, collega's met weerstand, bezuinigingen en last but zeker not least; ouders.
Ik ben gek op kinderen, begrijp met niet verkeerd, het is alleen soms zo jammer dat er bij die kinderen ouders horen. Oke, ik zal niet generaliseren. Natuurlijk heb je ook de betrokken, enthousiaste, positieve, RESPECTVOLLE, ouder. Maar het begint een uitstervend ras te worden, ben ik bang.
Ook jammer is dat deze ouders zich groeperen bij het hek van het schoolplein, om hier hun beklag over de school, de directie, andere kinderen, de leerkrachten of andere ouders te doen. Veelal komen ze niet verder dan dit hek met hun vragen, opmerkingen of klachten. Maar vreemd genoeg komen deze klachten, opmerkingen en/of vragen even goed de school binnen. Er zijn altijd wel ouders bij die even komen vertellen wat er aan het hek gezegd wordt, ik ben er trouwens bijna voor 100% zeker van dat deze ouders net zo hard meedoen aan de zogenaamde hekverhalen.
“Ja, je hebt het niet van mij hoor, maarre er wordt gezegd dat meester Jan, soms zo schreeuwt tegen de kinderen. “kijkt maar wat je er mee doet hoor, maarre ik denk dan weet je het even.” Op de opmerking dat de betreffende ouder dan even naar de leerkracht of directie toe moet komen, volgt dan: “Ja dat zei ik ook al hoor.”
Nog erger vind ik ouders die een bepaalde rol hebben in de school; bijvoorbeeld een ouderraadslid of MR lid, die de verhalen van het hek bewaren tot een vergadering om ze dan in 1 keer op tafel neer te mieteren. Wat kun je daar nou mee?
Dan heb je ook nog de ouders die denken dat ze bij het personeel horen. Die ongevraagd de personeelskamer in komen lopen, zelf koffie pakken, de telefoon aannemen(!) en tekenen voor de post (!) Ik vraag me af op welk moment de grenzen zijn vervaagd....is dit geleidelijk aangegaan, hadden we het kunnen voorkomen? Ja, denk ik volmondig. Kunnen we het terugdraaien, ook ja. Er is alleen lef voor nodig.
Misschien moeten we voor het personeel ook een hek neer zetten. Kunnen we met zijn allen bij het hek gaan staan en dan 1 van ons naar een groepje ouders toe sturen. “Ja, je hebt het niet van mij hoor, maarre er wordt gezegd dat de moeder van Kees, zich te veel bemoeit met schoolse zaken, dat het niet zo netjes is als ze zomaar de klas in komt lopen, of dat ze ongevraagd de telefoon opneemt. Ja, kijk maar wat je ermee doet hoor, maar dan weet je het even.” Je kunt er vanuit gaan dat dit verhaal zeker weten bij de betreffende ouder terecht komt.
Alle gekheid op een stokje. Het is jammer dat we uit het oog aan het verliezen zijn dat we het samen moeten doen, voor de kinderen en dat we daarin allemaal onze eigen rol hebben. De leerkrachten die van leerkracht en de ouders die van ouder. Ik stel voor dat we het hekwerken omzetten naar netwerken en er samen voor te zorgen dat onze kinderen het fijn hebben op school, ook nog iets leren en dat sommige in godsnaam niet zo worden als hun ouders!
Zullen ze nog te redden zijn? Ik hoop het!
